|
BLOG
Ben blij met je inwoners Waarom hebben veel inwoners en bedrijven het gevoel dat ze meer tegengewerkt worden door de gemeente dan dat er opbouwend wordt meegedacht? Hier pijnig ik al een paar jaar mijn hersens over. Ik stel deze vraag ook met enige regelmaat op gezellige verjaardagsfeestjes en sprankelende BBQ’s. Als je deze vraag op een dergelijke gelegenheid stelt, wordt de taart / hamburger / chips even terzijde geschoven, neemt de gesprekspartner een forse slok bier of wijn en een flinke teug adem en begint dan een relaas over die keer dat de gemeente de bouwvergunning / paspoortfoto van het kind / huur van de sporthal afkeurde.
Wijkgericht werken is niet werken met wijkplatforms De afgelopen jaren hebben we vele sessies gehouden met gemeenten over wijkgericht werken (WGW) en burgerparticipatie. De doelstelling van deze sessies is bijna altijd hetzelfde: “we willen een gezamenlijke visie op WGW, want intern heeft iedereen hier een ander idee bij.” Onze stelling is dat die verschillende opvattingen eigenlijk best meevallen. Grofweg zijn er twee zienswijzen.
“Nee, niet weer vergaderen.” De afgelopen weken zijn we een paar keer gevraagd door klankbordgroepen mee te denken over het raadplegen van de achterban. Doen we altijd graag. We zien hier namelijk volop kansen liggen. Onze eerste vraag luidt altijd: “Waar vergaderen jullie?” Het antwoord is altijd: “In het dorpshuis.” Of: “In de vergaderruimte van de organisatie waarvoor we klankborden.”De tweede vraag: “Hoe is de vergaderopstelling?” Na een ietwat meewarrige blik: “Nou gewoon, aan een vergadertafel. Wel een grote vergadertafel, waar je lekker met 10 mensen aan kunt zitten.” Vraag drie: “Denk je dat wij zin hebben om na een dag vergaderen wéér aan een lange vergadertafel te gaan zitten? Antwoord: “Als je het zo stelt, nee.”
“We nemen ‘m mee.” De wijkcoördinator: “Dank voor uw opmerking, we nemen ‘m mee.” De gebiedsmanager: “Ik ben het helemaal met u eens wat betreft die 30-kilometerzone, maar de wethouder zei laatst geloof ik iets heel anders.” De projectleider burgerparticipatie: “Nou en of, we betrekken de bewoners absoluut bij onze plannen. Laatst hebben we tijdens een informatieavond nog eens uitgebreid verteld over het nieuwe Woonzorghart in Oost.” En om het af te leren een citaat van een collegelid van een gemeente uit het zuiden van het land: “Het doel van het overleg met vertegenwoordigers uit de kleinere kernen is om goede afstemming te krijgen tussen wat het gemeentebestuur wil realiseren in de kleine kernen en de behoefte van de bewoners van deze kleine kernen.”
Hulde aan de twitterende ambtenaar Ach, je hoort het nog regelmatig: “Ambtenaren gaan niet met hun tijd mee.” En: “Je mag al blij zijn als ze de helpknop kunnen vinden op hun computer.” Eerlijk is eerlijk: tot voor kort zeiden wij dat ook met enige regelmaat tegen elkaar. Maar, als we dan toch zo eerlijk bezig zijn, we moeten erkennen dat onze mening hierover de laatste tijd in rap tempo aan het veranderen is.
Een greep uit ons netwerk in de afgelopen maand: een RO-medewerker die twittert dat de besluitvorming over de randweg weeeeeer is uitgesteld. Een 56-jarige wijkcoördinator die ons via LinkedIn uitnodigt met de vraag of wij een workshop willen organiseren voor zijn wijkplatform. Een manager Publiekszaken die ons via haar iPhone-app haar spelende kinderen laat zien op Facebook.
Tijdelijke inhuur van deskundige medewerker 2.0 Eigenlijk mag het niet, je frustratie en irritatie over opdrachtgevers hardop uitspreken. Daarom fluisteren we het op deze blog. We hebben over de ouderwetse manier van interimmers inhuren. Het leeuwendeel van de gemeentes, zorgorganisaties en onderwijsinstelling huurt nog steeds tijdelijke medewerkers in via detacherings- of tussenkomstbureaus. Op zich niets mis mee. Ware het niet dat deze bureaus vergelijkbaar zijn met kopende makelaars. Deze makelaar krijgt een percentage van de koopprijs. Hoe hoger de prijs, des te meer hij verdient. Dus waarom zou hij jouw belang (een zo laag mogelijke prijs) nastreven? Vergelijk dit met het detacheringsbureau dat zo veel mogelijk uren wil wegzetten.
Zeg eens wat vaker keihard Nee Je moet er de komende tijd maar eens op letten: landelijke en lokale politici zeggen zelden keihard dat de voetbalclub minder geld, dat de uitkering omlaag gaat, dat het centrum niet wordt opgeknapt of dat de fietstunnel niet gegraven wordt. Althans ze zeggen wel dat er bepaalde dingen niet meer kunnen, maar daar wordt altijd bij verteld dat het eigenlijk wel meevalt en wat er allemaal nog wel kan.
|
|
Blog |
|
beleidsadvies │ interim-management │ communicatie │ onderzoek │ trainingen │groepsdiscussies |
|
Wmo │ participatie en wijkgericht werken │ jeugd │ zorg │ onderwijs │ leefbaarheid │ subsidiebeleid |
